1993 yılının karlı bir kış günüydü. Bir toplantı nedeniyle gittiÄŸim Ä°stanbul’dan Karabük’e dönüyordum.. 02.00 sularında Bolu Dağı zirvesinde, Ulusoy firmasının hizmete yeni açtığı tesiste  otobüsümüz mola verdi. Uykulu gözlerle bir çorba içmek için tesise yöneldim. Her taraf kar ve buzdu. Göze hoÅŸ gelen mimarisiyle modern bir yapı olan tesise 10-15 basamaklı mermer bir merdivenle giriliyordu. SoÄŸuÄŸun etkisiyle cam gibi olmuÅŸ basamaklar zorlukla çıkılıyordu. Lokanta kısmında çayımı içerken, gözüm karşıdaki kutuya takıldı. Üzerinde “Dilek ve Åžikayet Kutusu” yazıyordu  Bu amaçla hazırlanmış kağıtlardan iki adet aldım. Birine; “ Çok güzel bir tesis yapmışsınız ama, neden buraya özürlü insanların da gelebileceÄŸini düÅŸünmediniz ? Basamakların yan tarafına bir rampa ilave etmek ve bir de tekerlekli sandalye bulundurmak burayı daha da güzel yapar” diye yazdım. Altına teÅŸekkür ederek adımı da ekledim.

Ä°kinci kağıda ise aÅŸağıda okuyacağınız ÅŸiirin ilk mısralarını yazmaya baÅŸladım. Anons yapıldı, mola bitmiÅŸti, otobüsümüz harekete hazırdı.

1985 yılında Zihinsel Özürlüler Federasyonu’nu, bir yıl sonra da Türkiye Sakatlar Konfederasyonu’nu kurmuÅŸtuk. Ben bu olayın yaÅŸandığı sırada  Konfederasyonun 2.  BaÅŸkanıydım

Aynı yılın Temmuz ayında ailece Dikili’nin Bademli Köyündeki Demir-Çelik Fabrikalarının kampındaydık. Bir gece önce kampta eÄŸlence vardı. Engelliler camiasında büyük hizmetleriyle bilinen Orhan AÄŸabeyin Ä°zmir’deki derneÄŸinin üyelerinden oluÅŸan görme engelli müzik grubu enfes bir konser vermiÅŸti. Hem fasıl, hem Türk sanat ve halk müziÄŸinin güzel örnekleriyle süsledikleri konserde bütün kampçılar coÅŸmuÅŸ, Karabük, Ä°skenderun ve Ankara’dan gelen Demir-Çelikçiler, ÅŸarkılara, türkülere katılmış, halaylarla, horonlarla el ele oynamışlardı.

Tamamı görme engellilerden oluÅŸan altı kiÅŸilik grup yaz aylarında Ege kıyılarındaki kamu kamplarını ziyaret ederek, bir çalışma yılının yorgunluÄŸunu atmak için buralara gelen tatilcilere hoÅŸ vakitler geçirtiyor ve bu arada sundukları sanatsal emek karşılığında nafakalarını çıkarıyorlardı.

Ertesi sabah erkenden kalktım. Kampın iskelesinin en ucuna kadar yürüdüm ve yüzükoyun yattım. 15 metre  kadar ileriye  bir kotra demir atmıştı. Ä°ki boy kadar derinliÄŸi olan suyun dibinde, yosunlar arasındaki bir ahtapot hareket halindeydi. Küçük balıklar, arada büyük balıklar, rengarenk deniz bitkileri sanki armonik bir müziÄŸe eÅŸlik eder gibi salınıyorlardı. Yanımda kağıt, kalem yoktu. Åžiirin geri kalanını, etkilendiÄŸim o güzellik karşısında kurgulamaya baÅŸladım. AkÅŸamki grup takılmıştı aklıma. Kim bilir bu gece hangi kampta olacaklar, kimleri eÄŸlendirirken ekmek paralarını çıkarmaya çalışacaklardı ?  OÄŸlumun sesiyle irkildim. “Baba geliyor musun, kahvaltı yapacağız.”

BENÄ°M DENÄ°ZLERÄ°M

AH ! O MERDÄ°VENLER

MERDÄ°VEN BASAMAKLARI

SANKÄ° HÄ°MALAYALAR,

SANKÄ° ALPLER.

YÜREKTE DEPREM TÄ°TREŞİMLERÄ°,

BEYÄ°NDE FIRTINALAR

SORULAR,

KORO HALÄ°NDE HEP AYNI SORULAR.

YA DÜÅžERSEM,

YA DÜÅžERSEM…

KORKU  RÜZGARLARI  BENÄ°M RÜZGARLARIM.

YELKEN DEĞİL, YÜREK ŞİŞİRÄ°R.

KARANLIK OKYANUSLAR,

ENDÄ°ÅžE DERYASI BENÄ°M DENÄ°ZLERÄ°M.

BALIK DEĞİL, ACI DEVŞİRİR.

SÄ°ZÄ°N Ä°SKELEDEN GÖRDÜÄžÜNÜZ BALIK SÜRÜLERÄ°,

DÄ°PTEKÄ° AHTAPOT,

YA DÜN DEMÄ°R ATAN “CANIM” KOTRASI

NE RENK, NE KADAR BÜYÜK ?

ANLATABÄ°LÄ°R MÄ°SÄ°NÄ°Z BANA ?

TARÄ°F EDEBÄ°LÄ°R  MÄ°SÄ°NÄ°Z,

AYVALIK KÖRFEZÄ°NÄ°N GÜZELLÄ°KLERÄ°NÄ° ?

KÄ°LLÄ°K’TE GRUBUN ZEVKÄ°NÄ° ?

BEN RENKLERÄ° HÄ°Ç BÄ°LEMEDÄ°M.

IÅžIK SADECE GÖNÜL PENCEREMÄ° AYDINLATTI

Ä°STEYÄ°N BENDEN,

SÄ°YAHIN HER TONUNU VEREYÄ°M SÄ°ZE.

Ä°LGÄ° DUYUN, YARDIM EDÄ°N,

AMA N’OLUR ACIMAYIN BÄ°ZE…

KORKU  RÜZGARLARI BENÄ°M RÜZGARLARIM

YELKEN DEĞİL, YÜREK ŞİŞİRÄ°R.

KARANLIK OKYANUSLAR

ENDÄ°ÅžE DERYASI BENÄ°M DENÄ°ZLERÄ°M

BALIK DEĞİL, ACI DEVŞİRİR.